انستیتو روانپزشکی انستیتو روانپزشکی

تاریخچه

ین مرکز در سال ۱۳۵۶ با عنوان مرکز آموزشی-رزیدنسی تاسیس شد و پس از انقلاب در سال ۱۳۵۸ به نام فعلی تغییر نام یافت. در سال ۱۳۶۵ که آموزش پزشکی در وزارت بهداشت ادغام شد، انستیتو روانپزشکی تهران از بهداری جدا شد و به عنوان یکی از مراکز تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی ایران قرار گرفت. تا این که در سال ۱۳۸۹ و پس از ادغام دانشگاه علوم پزشکی ایران با دانشگاه علوم پزشکی تهران، به عنوان یکی از مجموعه‌های دانشگاه به دانشگاه جدید منتقل شد.

فعالیت ها

در زمینه آموزش، علاوه آموزش روانپزشکی به دانشجویان پزشکی و دستیاران تخصصی روانپزشکی، این انستیتو از سال ۱۳۶۵ در مقطع کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی و از سال ۱۳۷۶ در مقطع دکترای روانشناسی بالینی اقدام به تربیت دانشجو نموده‌است. یکی از زمینه‌های اصلی فعالیت این انستیتو انجام طرح‌های کاربردی در زمینه بهداشت روان بوده‌است. طرح ادغام خدمات بهداشت روان در سیستم ارائه خدمات بهداشتی اولیه توسط مرحوم دکتر داود شامحمدی و دکتر جعفر بوالهری طراحی و آماده اجرا گردید. همچنین طرح «بررسی بررسی نقش مداخلات دارویی و روان شناختی در کاهش مخاطرات ناشی از مصرف مواد مخدر و بهبود وضعیت روانی زندانیان معتاد» نقش مهمی در پذیرش اجرای مداخلات درمانی اعتیاد از جمله متادون درمانی در زندان‌های کشور داشت.
انستیتو روانپزشکی تهران از سال ۱۳۷۶ به عنوان مرکز همکاری‌های مشترک سازمان جهانی بهداشت در بهداشت روان تعیین گردیده‌است و بالاخره در سال ۱۳۸۰ توسط معاونت آموزشی وزارت بهداشت به عنوان قطب علمی-آموزشی و پژوهشی روانپزشکی کشور انتخاب شده‌است. درمانگاه انستیتو روانپزشکی تهران نیز در زمینه درمان‌های دارویی و غیردارویی به مراجعان ارائه خدمت می‌نماید.
به علاوه فصلنامه علمی-پژوهشی روانپزشکی و روانشناسی بالینی ایران که در نمایه نامه بین‌المللی PsycINFO نمایه می‌شود، توسط این انستیتو منتشر می‌گردد.